• Spis treści

• Wprowadzenie

• Znajdowanie miejsc i połączeń drogowych

• Oznaczanie miejsc

• Korzystanie z warstw

• Korzystanie z funkcji mapy

• Korzystanie z miejsc

• Informacje o plikach KML

• Udostępnianie informacji o miejscach

• Objazd miejsc

• Edytowanie miejsc i folderów

• Zarządzanie wynikami wyszukiwania

• Mierzenie odległości i powierzchni

• Oglądanie nieba

• Rysowanie ścieżek i wielokątów

• Używanie obrazów nad powierzchnią i modeli 3D

• Korzystanie z symulatora lotu

• Importowanie danych do programu Google Earth

  • Importowanie danych wektorowych
    • Korzystanie z danych wektorowych innych firm
  • Korzystanie ze zwykłych plików tekstowych
  • • Wymagane pola lokalizacji
  • Korzystanie z adresów
  • Korzystanie ze współrzędnych geograficznych
  • • Pola opcjonalne i opisowe
  • Wyświetlanie pól danych wektorowych
  • Modyfikowanie wyświetlania danych wektorowych
  • Importowanie zdjęć
    • Otwieranie zdjęć GIS
    • Zapisywanie zdjęć GIS
  • Uwagi dotyczące odwzorowań i punktów odniesienia
  • Co to jest odwzorowanie mapy?
  • Co to jest punkt odniesienia?

• Korzystanie z szablonów stylu

• Używanie urządzeń GPS z programem Google Earth

• Tworzenie filmów za pomocą programu Google Earth

• Sterowanie za pomocą klawiatury

• Opcje przeglądarki 3D

Importowanie danych do programu Google Earth

Funkcja Import danych służy do importowania własnych danych geograficznych do programu Google Earth i wyświetlania ich podobnie jak innych warstw znajdujących się w panelu Warstwy. Przy użyciu tej funkcji można importować dwa podstawowe rodzaje danych:

• Dane wektorowe - dane wektorowe składają się z punktów, linii, ścieżek i wielokątów. Dane punktów służą zwykle do opisywania określonych lokalizacji, np. środka miasta. Linie i ścieżki można stosować np. jako dane dróg i granic, a wielokąty do opisywania działek lub definiowania innych obszarów, np. jezior. Dane wektorowe można importować do programu Google Earth od niezależnych dostawców danych, takich jak ESRI. Ponadto można korzystać ze zwykłych plików tekstowych w celu importowania zdefiniowanych przez siebie punktów. Po zaimportowaniu danych wektorowych do programu Google Earth można zmieniać ich wyświetlanie i zawartość w taki sam sposób, jak w przypadku edytowania oznaczeń miejsc i folderów. Można ponadto używać opcji Szablony stylów, aby formatować dane w celu wyświetlania ich w czytelny sposób. Można też wyświetlać dane KML w sekwencji czasowej. Więcej informacji można znaleźć w części Wyświetlanie osi czasu.
• Dane zdjęciowe - można importować dane zdjęciowe, np. mapy lotnicze lub topograficzne, i odpowiednio nakładać je w przeglądarce 3D na podstawowe zdjęcia powierzchni Ziemi. Plik zdjęcia musi mieć odpowiedni format. Zdjęcia tego typu nazywane są zdjęciami GIS.

Po zaimportowaniu do programu Google Earth danych wektorowych lub zdjęć można zapisać zmodyfikowane dane w taki sam sposób, jak w przypadku innych typów oznaczeń miejsc lub warstw.

Importowanie danych wektorowych

Programy Google Earth Pro i Google Earth EC obsługują następujące rodzaje danych wektorowych:

• Punkty
• Linie i ścieżki
• Wielokąty, w tym wypełnione wielokąty

Procedura importowania plików z danymi wektorowymi jest bardzo prosta:

1. Zaimportuj plik wektorowy w jeden z następujących sposobów:
   • Przeciągnij i upuść - zlokalizuj plik na swoim komputerze lub na serwerze sieciowym i przeciągnij go do okna przeglądarki 3D programu Google Earth.
   • Z menu Plik wybierz polecenie Otwórz lub Importuj... - możesz wówczas wybrać format danych do zaimportowania (np. TXT, SHP, TAB) lub wybrać z menu pozycję Wszystkie formaty importu danych.
   
   Możesz również otworzyć plik znajdujący się na komputerze pracującym w sieci, postępując analogicznie jak w przypadku dowolnych plików lokalnych. Ponadto jeśli chcesz otworzyć plik zlokalizowany na serwerze internetowym, musisz go najpierw pobrać wraz ze wszystkimi związanymi z nim plikami na komputer lub do sieci lokalnej.
2. Po wyświetleniu monitu wybierz, czy zastosowany ma być szablon stylu. Po wybraniu odpowiedzi Tak w celu użycia szablonu stylu możesz zdefiniować nowy szablon lub wybrać istniejący, o ile dla tego pliku danych został już zdefiniowany szablon. Więcej informacji można znaleźć w rozdziale Korzystanie z szablonów stylów.

Po zaimportowaniu pliku elementy wektorowe są wyświetlane w przeglądarce 3D, a plik pojawia się na liście w folderze Miejsca tymczasowe. Etykiety, ikony, kolor i opis są wyświetlany analogicznie jak w przypadku pozostałych typów miejsc i folderów, w zależności od tego, jak zostały zdefiniowane w zastosowanym szablonie stylu.

Reszta niniejszej sekcji została poświęcona omówieniu następujących zagadnień:

• Korzystanie z danych wektorowych innych firm
• Korzystanie ze zwykłych plików tekstowych zawierających dane punktów rozdzielone tabulatorami lub przecinkami. Pliki z danymi wektorowymi GIS mogą importować tylko użytkownicy programu Google Earth EC lub Google Earth PRO. Wszystkie wersje programu Google Earth pozwalają natomiast na importowanie zwykłych plików tekstowych.
• Importowanie zdjęć
• Krótkie omówienie odwzorowań i punktów odniesienia

Korzystanie z danych wektorowych innych firm

Programy Google Earth EC i Google Earth PRO z modułem importu danych umożliwiają importowanie plików wektorowych w następujących formatach:

• MapInfo (TAB) - wymagane pliki:
  • MAP ID
  • DAT
• ESRI Shape (SHP) - wymagane informacje o odwzorowaniu SHX zawarte w pliku SHP lub zdefiniowane w osobnym pliku DBF z rozszerzeniem PRJ (do wyświetlania danych pól)

Większość danych wektorowych GIS innych firm jest udostępniana w postaci zestawów powiązanych ze sobą plików, które współdziałają na potrzeby generowania wszystkich danych wektorowych widocznych w programie Google Earth. Należy pamiętać, że jeśli oczekiwane dane nie zostaną wyświetlone w przeglądarce 3D, może to być spowodowane brakiem plików pomocniczych. Typy plików wektorowych wymagające dodatkowych plików pomocniczych wymieniono na liście powyżej.

Korzystanie ze zwykłych plików tekstowych

Poza importowaniem danych wektorowych w formatach SHP, TAB i innych można zdefiniować własne dane punktów i zaimportować je do programu Google Earth.

Zwykłe pliki tekstowe muszą zawierać nazwane kolumny, w których wartości są rozdzielane przecinkami, spacjami lub tabulatorami. Aby je utworzyć, należy wprowadzić dane w arkuszu kalkulacyjnym, np. w programie Microsoft Excel, a następnie zapisać plik w formacie CSV lub TXT. Można też napisać odpowiedni program w celu wyodrębnienia informacji z bazy danych i utworzenia gotowego pliku wyjściowego w formacie CSV lub TXT.

Więcej informacji o korzystaniu ze zwykłych plików tekstowych można znaleźć w tematach:

• Wymagane pola lokalizacji
• Pola opcjonalne i opisowe

Wymagane pola lokalizacji

Importowany zwykły plik tekstowy musi zawierać co najmniej jedno pole, które określa lokalizację punktu na powierzchni Ziemi, aby dane mogły zostać prawidłowo umieszczone w przeglądarce 3D. Lokalizację punktu można określić przy użyciu pól adresu lub współrzędnych geograficznych.

Korzystanie z adresów

Wskazówka: zapoznaj się z samouczkiem dotyczącym tego tematu: Importowanie adresów do programów Google Earth Plus, Pro i EC

W celu umiejscowienia każdego punktu na powierzchni Ziemi można w pliku danych stosować adresowanie na poziomie ulic. Program Google Earth może importować informacje georeferencyjne i niegeoreferencyjne. Obecnie program Google Earth importuje tego typu informacje dotyczące adresów zlokalizowanych w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Francji, Włoszech, Niemczech i Hiszpanii. Program Google Earth nie może lokalizować adresów zawierających numer skrytki pocztowej.

Obsługiwane są następujące typy formatowania adresów:

• Pojedyncze pole adresu - można zdefiniować ulicę, miasto, stan, kraj i kod pocztowy w pojedynczym polu. Na przykład pojedyncze pole zawierające kolumnę adres może zawierać następującą wartość:
  
  123 Easy Street, San Jose, CA, 95330 Wiele pól adresu - można także zdefiniować ulicę, miasto, stan, kraj i kod pocztowy w pojedynczym polu. W takim przypadku pole zawierające kolumnę ulica mogłoby zawierać następującą wartość:
  
  123 Easy Street
  
  Przy takiej metodzie należałoby utworzyć dodatkowe pola dla miasta, stanu i kodu pocztowego.
• Domyślne wartości części adresu - w związku z tym, że niektóre punkty mogą mieć tylko częściowe adresy, można użyć kreatora importu danych do zdefiniowania wartości brakujących pól, np. stanu lub kodu pocztowego.

Korzystanie ze współrzędnych geograficznych

Do określania w pliku tekstowym położenia punktów można używać współrzędnych geograficznych (szerokości i długości). W przypadku importowania zwykłych plików tekstowych program Google Earth obsługuje współrzędne wyrażone w

• stopniach, minutach, sekundach;
• stopniach w formacie dziesiętnym;
• stopniach, minutach i sekundach w formacie dziesiętnym.

Szczegółowy opis współrzędnych szerokości/długości geograficznej obsługiwanych przez program Google Earth i omówienie ich składni można znaleźć w temacie Wprowadzanie współrzędnych zaawansowanych.

Pola opcjonalne i opisowe

We własnym pliku danych można użyć dowolnej liczby pól do oznaczania i opisywania punktów oraz ich wyświetlania w programie Google Earth. W polach opcjonalnych można wprowadzać następujące typy wartości:

• Tekst lub ciągi znaków - pole ciągu znaków może zawierać zarówno cyfry, jak i znaki alfabetyczne. Ciąg znaków jest zgodnie z szablonami stylów definiowany przez umieszczenie go w cudzysłowie lub zawarcie w nim spacji, w związku z czym nie może być interpretowany jako liczba.
  
  Jest to ważna kwestia, o której należy pamiętać przy korzystaniu z szablonów stylów stosowanych do pól.
• Liczba całkowita
• Wartości zmiennoprzecinkowe

Używając szablonów stylów, można korzystać z tych typów pól do tworzenia w przeglądarce 3D użytecznych efektów wizualnych, np. wykresów, lub oznaczania danych kolorami na podstawie wartości pochodzących z pól.

Wyświetlanie pól danych wektorowych

Po zaimportowaniu danych wektorowych do programu Google Earth można użyć okna Tabela do wyświetlenia pól danych zawartych w danych wektorowych. W tym celu z menu Narzędzia wybierz polecenie Tabela. W programie Google Earth zostanie wyświetlone okno z tabelą zawierającą listę pól danych dotyczących wszystkich elementów oznaczeń miejsc.

W oknie Tabela wyświetlane są pola danych wewnętrznych dla wszystkich danych wektorowych znajdujących się obecnie na liście, jak również wszystkie pozostałe pozycje z panelu Miejsca. Pozycje możesz przewijać za pomocą paska przewijania z prawej strony okna, a ponadto możesz minimalizować widok pozycji, których nie chcesz oglądać, usuwając znaczniki wyboru umieszczone obok ich nazw.

W oknie Tabela dostępne są następujące funkcje:

• Sortowanie danych według wybranych kolumn poprzez kliknięcie nagłówka kolumny dla pola, według którego ma zostać wykonane sortowanie. Dzięki tej funkcji można z łatwością oglądać wszystkie elementy na liście danych i wyświetlać je w przeglądarce 3D.
• Pojedyncze kliknięcie danej pozycji w tabeli w celu wyróżnienia jej na liście na karcie Miejsca.
• Dwukrotne kliknięcie danej pozycji w tabeli w celu przejścia do niej w przeglądarce 3D.
• Kliknięcie prawym przyciskiem myszy (kliknięcie i naciśnięcie klawisza CTRL na komputerze Mac) dowolnego wiersza tabeli w celu uzyskania dostępu do menu rozwijanego, którego opcje służą do sortowania pól lub modyfikacji sposobu ich wyświetlania.

Modyfikowanie wyświetlania danych wektorowych

Przy importowaniu do programu Google Earth danych wektorowych punktów i linii można określić jeden z dwóch poniższych sposobów wyświetlania danych:

• Zastosuj ujednolicone wyświetlanie wszystkich danych - w tym celu możesz zastosować wspólne style dla danego folderu albo szablon stylu dla swoich danych wektorowych. Szczegółowe informacje na temat wspólnych stylów dotyczące wprowadzania jednolitych ustawień wysokości, linii, etykiet i ikon można znaleźć w rozdziale Edytowanie miejsc i folderów. Szablony stylów można zastosować do zaimportowanych danych w dowolnym momencie.
• Edytuj poszczególne elementy danych lub foldery - informacje na temat edytowania poszczególnych oznaczeń miejsc można znaleźć w rozdziale Edytowanie miejsc i folderów.

Importowanie zdjęć

W programach Google Earth Pro i Google Earth EC można otwierać pliki zdjęć GIS oraz nakładać je prawidłowo na odpowiednie współrzędne mapy w przeglądarce 3D. Programy Google Earth Pro i Google Earth EC obsługują następujące typy zdjęć GIS:

• TIFF (.tif), w tym GeoTiff i skompresowane pliki TIFF
• National Imagery Transmission Format (.ntf)
• Erdas Imagine Images (.img)

Ponadto można importować zdjęcia w formatach wymienionych poniżej. Z uwagi na to, że nie zawierają one informacji dotyczących odwzorowania, należy ręcznie edytować ich współrzędne w celu prawidłowego umieszczenia na mapie:

• Atlantis MFF Raster (.hdr)
• PCIDSK Database File (.pix)
• Portable Pixmap Format (.pnm)
• Device Independent Bitmap (.bmp)

Reszta niniejszej sekcji została poświęcona omówieniu następujących zagadnień:

• Otwieranie zdjęć GIS
• Zapisywanie zdjęć GIS

Otwieranie zdjęć GIS

Do otwierania plików zdjęć w programach Google Earth Pro i Google Earth EC można używać następujących metod:

• Z menu Plik wybierz polecenie Otwórz.
• Przeciągnij żądany plik z Eksploratora Windows i upuść go w oknie przeglądarki 3D.

Program Google Earth spróbuje wówczas odwzorować zdjęcie w wiernoodległościowym walcowym układzie współrzędnych WGS84. Później utworzy obraz nad powierzchnią zawierający zdjęcie przekonwertowane na format PNG. Zostanie wyświetlone okno edycji obrazu nad powierzchnią, w którym można określić lokalizację nowego obrazu nad powierzchnią w dowolnym folderze z panelu Miejsca. Można też wprowadzić ustawienia zdjęcia GIS tak samo, jak w przypadku dowolnego innego obrazu nad powierzchnią.

Przy importowaniu danych zdjęciowych GIS należy zwrócić uwagę na następujące kwestie:

• Odwzorowane zdjęcie jest zapisywane jako obraz nad powierzchnią. Zdjęcie jest zapisywane na dysku twardym komputera w katalogu programu Google Earth. Nazwa pliku PNG zawiera nazwę pliku źródłowego oraz parametry skalowania lub przycinania wybrane przy importowaniu obrazu nad powierzchnią (więcej informacji o skalowaniu i przycinaniu zdjęcia można znaleźć poniżej).
• Zdjęcia o rozmiarach większych od maksymalnych rozmiarów tekstury należy przyciąć lub przeskalować. Rozmiar 2048x2048 pikseli jest zwykle obsługiwany przez karty graficzne wyższej klasy, ale w przypadku komputerów przenośnych rozmiar maksymalny to 1024x1024 piksele lub nawet mniej (bardzo dobre karty obsługują tekstury o rozmiarze do 4096x4096 pikseli).
  
  Maksymalne rozmiary tekstury dopuszczalne dla posiadanego komputera można sprawdzić, wybierając z menu Pomoc polecenie Google Earth - informacje. Dopuszczalny rozmiar tekstury dla komputera jest podany pod etykietą Maksymalny rozmiar tekstury.
  
  
  
  Zdjęcie nie może być większe od wymiarów podanych pod etykietą Maksymalny rozmiar tekstury (w żadnym kierunku).
  
  Przy próbie zaimportowania zdjęcia o rozmiarze większym od dopuszczalnego zostanie wyświetlone okno dialogowe z monitem o przeskalowanie lub przycięcie zdjęcia.
  • Skaluj - ta opcja umożliwia jednoczesne skalowanie i ponowne odwzorowanie całego zdjęcia, dzięki czemu zostaje zachowany współczynnik proporcji zdjęcia wejściowego oraz uzyskane dopasowanie wymiarów zdjęcia wynikowego do wymagań pamięci tekstur. Typowy rozmiar wynikowego zdjęcia to 2048 pikseli w przypadku dłuższej krawędzi.
  • Przytnij - ta opcja umożliwia zachowanie pierwotnej rozdzielczości zdjęcia wejściowego, ponieważ tworzy plik danych zdjęciowych będący podzbiorem oryginalnego pliku wejściowego w celu dopasowania go do wymagań pamięci tekstur.
  Po wybraniu opcji przycinania przeglądarka 3D przechodzi do lokalizacji zdjęcia wejściowego i wyświetla jego część. Następnie można wybrać punkt środkowy wstawianego zdjęcia. Program oblicza maksymalny obszar wyśrodkowany względem wybranej lokalizacji.
• W przypadku większych plików zdjęć ponowne odwzorowanie może nieco potrwać.
  
  Jeśli zdjęcie wejściowe zostało przycięte lub przeskalowane albo gdy ponownie odwzorowane zdjęcie zajmuje więcej pamięci tekstur, podczas ponownego odwzorowywania wyświetlany będzie pasek postępu. Operację tę można anulować w każdej chwili. Zdjęcia niezawierające informacji dotyczących odwzorowania są traktowane jak zwykłe pliki z obrazami nad powierzchnią.
  
  W takim przypadku można umieścić zdjęcie ręcznie w sposób analogiczny jak w przypadku obrazu nad powierzchnią.
• Zdjęcia zawierające nieprawidłowe lub nieobsługiwane informacje dotyczące odwzorowania nie zostaną zaimportowane.
  
  W takim przypadku zostanie wyświetlone okno dialogowe z komunikatem, że nie można wykonać ponownego odwzorowania i zdjęcie nie zostanie zaimportowane.

Zapisywanie zdjęć GIS

Po zaimportowaniu danych zdjęciowych do programu Google Earth Pro lub Google Earth EC zmiany wprowadzone w zawartości zaimportowanych danych GIS można zapisać na jeden z poniższych sposobów:

• Przenieś zaimportowane zdjęcie do folderu Moje miejsca - po umieszczeniu obrazu nad powierzchnią w folderze Moje miejsca wszystkie wprowadzane w nim zmiany będą automatycznie zapisywane i widoczne po każdym uruchomieniu programu Google Earth.
• Zapisz obraz nad powierzchnią jako plik KMZ - aby usunąć zaimportowane zdjęcie z folderu Moje miejsca, możesz kliknąć je prawym przyciskiem myszy (lub kliknąć, naciskając klawisz CTRL na komputerze Mac) i z menu rozwijanego wybrać polecenie Zapisz jako, a następnie zapisać obraz nad powierzchnią GIS jako plik KMZ na dysku twardym komputera lub w innej dostępnej lokalizacji. Po wykonaniu tych czynności możesz usunąć obraz nad powierzchnią z listy Moje miejsca i otworzyć go później, gdy będzie potrzebny.

Uwagi dotyczące odwzorowań i punktów odniesienia

W bazie zdjęć programu Google Earth stosowane jest odwzorowanie walcowe wiernoodległościowe z punktem odniesienia o współrzędnych w układzie WGS84.

1. Odwzorowanie walcowe wiernoodległościowe Odwzorowanie
2. Baza zdjęć programu Google Earth

Zazwyczaj dane importowane do programu Google Earth są tworzone z użyciem określonego układu współrzędnych geograficznych, np. odwzorowania UTM (Universal Transverse Mercator) z punktem odniesienia o współrzędnych w układzie NAD27 (North American Datum of 1927). W każdym układzie współrzędnych geograficznych temu samemu punktowi na powierzchni Ziemi przypisane są nieco inne współrzędne. Przy importowaniu danych do programu Google Earth są one interpretowane zgodnie z używanym w nim układem współrzędnych.

W większości przypadków ponowne odwzorowanie działa zgodnie z oczekiwaniami. W pewnych sytuacjach wyniki przekształcenia mogą jednak być nieprawidłowe. Można wówczas użyć narzędzia innej firmy, aby przekształcić dane z oryginalnego układu współrzędnych na układ stosowany w programie Google Earth.

Pozostałą część niniejszej sekcji poświęcono na krótkie omówienie punktów odniesienia i odwzorowań map.

Co to jest odwzorowanie mapy?

Odwzorowanie mapy jest wyrażeniem matematycznym służącym do przedstawienia kulistej, trójwymiarowej powierzchni Ziemi na płaskiej, dwuwymiarowej mapie.

1. Trójwymiarowa powierzchnia Ziemi
2. Odwzorowanie Merkatora

Operacja ta zawsze powoduje zniekształcenie jednej lub kilku właściwości mapy, np. obszaru, skali, kształtu lub kierunku. Z tego względu opracowano setki odwzorowań, które mają za zadanie dokładne przedstawienie określonego elementu mapy lub są najlepiej dopasowane do danego typu mapy.

Źródła danych dla map tworzone są z zastosowaniem różnych odwzorowań w zależności od tego, które właściwości kartograf chce przedstawić najdokładniej (kosztem pozostałych). W powyższym przykładzie odwzorowanie Merkatora zachowuje kąty proste między południkami i równoleżnikami kosztem obszaru, który jest zniekształcony na biegunach, ponieważ znajdujące się tam masy lądu są przedstawione jako większe niż w rzeczywistości.

Poniżej scharakteryzowano kilka typowych odwzorowań map:

	Odwzorowanie	Opis	Przykład
	Stożkowe wiernopolowe Albersa	Stosowane zwykle w przypadku niewielkich obszarów lub krajów rozciągających się w kierunku wschód-zachód, ale nieużywane w przypadku kontynentów. Zachowuje kąty między południkami i równoleżnikami. Stanowi próbę minimalizacji zniekształceń kształtu i liniowości skali, ale żadne z nich nie jest w pełni wierne. Na poniższym przykładzie przedstawiono działanie tego odwzorowania w przypadku całej powierzchni Ziemi.
	Merkatora nachylone (Hotine)	Odwzorowanie walcowe podobne do odwzorowań Merkatora; walec jest w nim jednak przesunięty w celu wyrównania z regionem, który jest nachylony zarówno w stosunku do osi północ-południe, jak i wschód-zachód. Odwzorowywanym regionem jest zwykle mały obszar położony wzdłuż południka i nierozległy w kierunku prostym od niego. Odwzorowanie to zostało pierwotnie opracowane w celu sporządzenia mapy Półwyspu Malajskiego.
	Trójwymiarowe Chamberlina	Używane przez stowarzyszenie National Geographic Society do sporządzania map większości kontynentów. Jest to trójpunktowe odwzorowanie równoodległościowe, którego celem jest zachowanie odległości między trzema punktami odniesienia względem dowolnego innego punktu.
	Stożkowe wiernokątowe Lamberta	Odwzorowanie idealne w przypadku środkowych szerokości geograficznych lub gdy terytorium jest rozciągnięte w kierunku wschód-zachód. Odwzorowanie to spotyka się często na mapach USGS sporządzonych po 1957 r. Skala jest bardzo dokładna kosztem obszaru.

Przy tworzeniu baz danych kartograficznych całej powierzchni Ziemi najłatwiej jest zastosować jedno odwzorowanie globalne. W bazie zdjęć programu Google Earth zastosowano odwzorowanie walcowe wiernoodległościowe. Jest to proste odwzorowanie mapy, w którym południki i równoleżniki są równoległymi liniami prostymi leżącymi w równych odległościach, w dwóch zestawach przecinających się pod kątem prostym. Jest ono również znane pod nazwą Lat/Lon WGS84.

1. Odwzorowanie walcowe wiernoodległościowe (Plate Carree)
2. Baza zdjęć programu Google Earth

Co to jest punkt odniesienia?

Podczas gdy odwzorowanie używane jest przy sporządzaniu mapy do przeniesienia trójwymiarowego obrazu Ziemi na płaską powierzchnię mapy, punkt odniesienia służy do matematycznego opisania rzeczywistego kształtu Ziemi. Jest to spowodowane tym, że nasza planeta nie ma kształtu dokładnie kulistego, ale elipsoidalny. Punkt odniesienia definiuje ponadto związek między współrzędnymi szerokości i długości geograficznej a punktami na powierzchni Ziemi oraz stanowi podstawę pomiarów wysokości.

Podobnie jak w przypadku odwzorowań, istnieje więcej niż jedna interpretacja matematyczna kształtu Ziemi. W programie Google Earth zastosowano punkt odniesienia o współrzędnych w układzie WGS84.

Biegun północny Równik Biegun południowy Półoś mniejsza lub promień biegunowy Półoś większa lub promień równikowy

		Półoś większa	Półoś mniejsza
	NAD83	6,378,137.0	6,356,752.3141
	WGS84	6,378,137.0	6,356,752.3142
	Clark 1866	6,378,206.4	6,356,583.8
	Airy 1830	6,377,563.4	6,356,256.9

©2010 Google - Polityka prywatności - Warunki i zasady korzystania - Wszystko o Google